1. Οι απαρχές του κινήματος
Η βασιλεία του σουλτάνου Αμπντούλ Αζίζ (1861-1876) συνοδεύτηκε από ύφεση στις μεταρρυθμίσεις που είναι γνωστές με τον όρο Τανζιμάτ. Το γεγονός αυτό προκάλεσε την άμεση αντίδραση των αξιωματούχων της Υψηλής Πύλης και τελικά οδήγησε στην ανακήρυξη του Συντάγματος και στην έναρξη των εργασιών του πρώτου oθωμανικού κοινοβουλίου το 1876-1878. Ο ιθύνων νους αυτής της πρωτοβουλίας ήταν ο διακεκριμένος γραφειοκράτης και μεταρρυθμιστής βεζίρης Μιντχάτ πασάς (Midhat paşa). Καθοριστικό ρόλο, ωστόσο, στη διανοητική προετοιμασία όλων αυτών των γεγονότων έπαιξε μια ομάδα γραφειοκρατών και δημοσιογράφων, γνωστοί ως Νέοι Οθωμανοί, ηγετική φυσιογνωμία των οποίων υπήρξε ο Ναμίκ Κεμάλ (Namık Kemal). Οι Νέοι Οθωμανοί εισήγαγαν καινούρια δεδομένα στην πολιτική ζωή και επιδίωξαν επίμονα την επανεξέταση των μεταρρυθμίσεων. Υιοθέτησαν φιλελεύθερες ιδέες, συνηγορώντας ταυτόχρονα υπέρ της επαναφοράς των ισλαμικών αξιών, με το επιχείρημα ότι έτσι θα διαφύλασσαν τη λαϊκή κυριαρχία. Συνεπώς, άσκησαν κριτική στους εκπροσώπους του Τανζιμάτ ότι εισήγαν μεταρρυθμίσεις οι οποίες μακροπρόθεσμα θα υπονόμευαν τόσο το κράτος όσο και την κοινωνία. Το κίνημα αυτό είχε ως αποτέλεσμα την εκθρόνιση του Aμπντούλ Αζίζ. Ωστόσο, ο νέος σουλτάνος Μουράτ Ε’, πρωτότοκος γιος του Aμπντούλ Αζίζ, σύμβολο των φιλελεύθερων αλλά και άτομο με ευαίσθητη διανοητική υγεία, σύντομα αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του, τον Aμπντούλ Χαμίτ Β’. Η ανακήρυξη του Συντάγματος πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στην εναρκτήρια συνεδρίαση μιας διάσκεψης για την ειρήνη, έπειτα από έναν ακόμη βαλκανικό πόλεμο. Εκεί ζητήθηκε από τους Οθωμανούς να παρουσιάσουν εκτενές μεταρρυθμιστικό σχέδιο για τους μη μουσουλμανικούς πληθυσμούς της αυτοκρατορίας. Το Σύνταγμα, από την οθωμανική σκοπιά, καθιστούσε όλες τις συζητήσεις για τις μεταρρυθμίσεις περιττές, καθώς όλοι οι υπήκοοι απολάμβαναν ίσα πολιτικά δικαιώματα.
2. Το ξέσπασμα του κινήματος
